اثبات مالکیت
دهها سال پیش، طرفداران آهنگها یا اجراهای مورد علاقه خود را روی نوار با یکدیگر همرسانی میکردند. امروزه، این همرسانی و قدردانی به فضای آنلاین منتقل شده است. هزاران دارنده حقوق و ناشر با YouTube قرارداد صدور پروانه دارند تا ویدیوهای ساخته شده توسط طرفداران را حفظ کنند و از آنها درآمد کسب کنند. آنها بر سر این موضوع توافق دارند که جهانی که در آن طرفداران با بارگذاری فیلم کنسرتها و ریمیکسها، عشق خود را به هنرمندان مورد علاقهشان نشان میدهند، ارزش قدردانی دارد. و آنها میبینند که محتوای بارگذاریشده توسط طرفداران میتواند راهی برای افزایش دیده شدن و تقویت فروش باشد.
همه این اتفاقات به لطف Content ID امکانپذیر شده است که مدیریت حقوق را بهصورت خودکار انجام میدهد. هنگامی که یک طرفدار ویدیویی را در YouTube بارگذاری میکند، این ویدیو در مقایسه با پایگاه دادهای از محتوا که توسط مالکان محتوا ارائه شده است، اسکن میشود. هنگامی که این پایگاه تطابقی پیدا میکند، به نمایندگی از مالک محتوا، ادعای مالکیت را برای آن ویدیو ثبت میکند و به مالک امکان میدهد تصمیم بگیرد که میخواهد چه کاری با آن ویدیو انجام دهد. تنها ۰٫۵ درصد از کل ادعاهای مربوط به موسیقی بهصورت دستی بررسی میشود؛ ۹۹٫۵ درصد باقیمانده با دقت ۹۹٫۷ درصد بهصورت خودکار پردازش میشوند. امروزه، درآمد حاصل از ویدیوهای بارگذاریشده توسط طرفداران، ۵۰ درصد از درآمد صنعت موسیقی در YouTube را تشکیل میدهد.
Content ID این امکان را به YouTube داده است که میلیاردها دلار به صنعت موسیقی پرداخت کند و این رقم سال به سال بهطور قابل توجهی درحال افزایش است. بنابراین، بسیار تعجبآور است که برخی ناشرها و هنرمندان ادعا میکنند که YouTube به سیل عظیمی از «موسیقی بدون مجوز» اجازه ورود به پلاتفرم خود را داده است و این امر منجر به کاهش درآمد هنرمندان شده است. حقیقت این است که YouTube مدیریت حق نشر را بسیار جدی میگیرد و ما تلاش میکنیم تا اطمینان حاصل کنیم که صاحبان حقوق، صرف نظر از اینکه چه کسی موسیقی آنها را بارگذاری میکند، درآمد کسب کنند. هیچ پلاتفرم دیگری بهاندازه YouTube به محتواسازان، چه بزرگ و چه کوچک، در تمام انواع محتوا، درآمد نمیدهد.
مدیریت پروانه موسیقی
برای پخش یک آهنگ در YouTube، به مجموعهای از حقوق مختلف نیاز است و معمولاً هریک از این حقوق توسط یک طرف متفاوت اداره میشود. هر بار که آهنگی پخش میشود، پرداختهای YouTube باید بین دهها دارنده حقوق در سراسر جهان تقسیم شود، و هریک از آنها سهمی از این درآمد را دریافت میکند.
ما معتقدیم که شفافیت برای اطمینان از عملکرد صحیح صنعت موسیقی برای هنرمندان بسیار مهم است، بنابراین بیایید نگاهی به حقوق و دارندگان حقوقی که ممکن است درگیر این موضوع باشند، بیندازیم.
حقوق استفاده از ضبط اصلی
حقوق اجرای عمومی
همه قطعات موسیقی ضبط شده (ضبطهای اصلی) دارای یک اثر موسیقی زیربنایی (قطعه موسیقی) هستند و مجموعههای مختلفی از حقوق به این اثر زیربنایی اعمال میشود. برای اهداف YouTube، این حقوق را میتوان به دو دسته تقسیم کرد: حقوق اجرای عمومی و سایر حقوق.
پروانههای اجرای عمومی اغلب توسط سازمانهای مدیریت حق نشر (PRO) کنترل میشوند. سازمانهای مدیریت حق نشر اطمینان حاصل میکنند که بارها، رستورانها، لابی هتلها و سایر مکانها برای موسیقی که در آنها پخش میشود، هزینه پرداخت کنند. هنگامی که آهنگی در YouTube جاریسازی میشود، این سازمانها بهره مالکانه را جمعآوری میکنند تا به آهنگسازان و ناشران موسیقی بابت اجرای عمومی قطعه موسیقی پرداخت کنند. در بسیاری از موارد، نهادهایی به نام «انجمنهای وصول» مسئولیت این وظایف را در کشورهای دیگر بر عهده دارند. این سازمانها برای رسیدگی به وظایف کلی مدیریت حقوق تعیین شدهاند و اغلب پروانههای کلی ارائه میدهند که به دارندگان پروانه اجازه میدهد برای یک دوره زمانی مشخص از کل کاتالوگ انجمن وصول استفاده کنند، بهجای اینکه برای هر اثر پروانه جداگانهای دریافت کنند.